Mijn stad

Skyline van Rotterdam

Dit artikel schreef ik tijdens de cursus ‘Schrijf je Stad’ op De Schrijfschool. Deze cursus werd gegeven door Anne van den Dool. In dit artikel lees je hoe je de stad ervaart als je blind bent. 

 

Mijn stad 

Ik open de zware voordeur en loop naar buiten. De lucht is grauw en grijs. Het miezert en het voelt of het min twintig is, aldus zo voelt het voor mij.  

De flat tegenover mijn huis versterkt het gevoel van somberheid. Het hele bouwwerk staat in de steigers. Herrie, overal herrie, van werkzaamheden aan de flat. Er is voor acht miljoen geïnvesteerd; er staat ons dus nog heel wat te wachten. 

Ik loop naar rechts samen met mijn zwarte viervoeter die langzaam vooruit beweegt. Haar mand was geen verkeerde plek in vergelijking met de kou daar buiten.  

De hond staat stil bij de stoeprand. Er staan links en rechts auto’s geparkeerd. We lopen de stoep af en staan even stil voorbij de geparkeerde auto’s, voordat we oversteken. We lopen langs een hekwerk en stoppen bij noppentegels, die ik onder mijn voeten voel. Dan steken we de straat over. Voorbij de stinkende vuilnisbakken stoppen we bij het vieze gras. Overal liggen hondendrollen. We lopen rechtdoor en slaan linksaf. Daar hoor je het geluid van fietsen die snel over het fietspad rijden, of over de stoep, mocht dat sneller zijn. We lopen naar het fietspad en steken het over. Dan komen we bij het metrostation. De deuren zoeven en we kunnen naar binnen. Het gepiep van de ov-chippoortjes, het zoeven van de roltrap. Helaas moeten wij de trap nemen, maar we weten niet anders. We stoppen bij de ribbellijn. Het getjoeketjoek van de metro komt dichterbij. Piepende remmen, deuren die open zoeven. We kunnen instappen. De metro ruikt naar een ondefinieerbare geur, maar het geeft mij het gevoel van vrijheid. Vrijheid om te reizen en snel te komen waar je wilt zijn. In de metro hoor ik verschillende talen. Soms hoor ik wat Nederlandse woorden er tussendoor. Waar zouden ze het eigenlijk over hebben? Ik check de tijd op mijn telefoon. Nog vijf minuten en dan heb ik een afspraak in het centrum. Ik hoor de omroep: “volgende halte Coolhaven. Let op: links uitstappen.” Nog drie haltes. Ik kijk op mijn telefoon. Er is een appje binnengekomen op de buurt-app. “Beste mensen, willen jullie de volgende keer de voordeur goed dichtdoen? Er lag een man in de portiek te slapen.” Intussen ben ik bij Beurs aangekomen. Ik stap uit en hoor al een vrolijke stem: “Hoi, ik ben hier.” Gezellig, lekker een bakkie doen in de stad. Ik heb er zin in!  

Een hart dat huilt

Skyline van Rotterdam

Dit artikel schreef ik tijdens de cursus ‘Schrijf je Stad’ op De Schrijfschool. Deze cursus werd gegeven door Anne van den Dool. In dit fictieve interview kun je kennismaken met Simon. Of herken je er stiekem iemand anders in? Benieuwd: lees dan snel verder.    

 

Een hart dat huilt  

Een kort belletje was al genoeg om een interview te regelen. Natuurlijk mocht ik langskomen. De mevrouw van het inloophuis, Miranda heet ze, vond het een leuk idee. “Kom dan eerst even mee-eten. Dan kun je de sfeer proeven. De gasten leren je dan alvast een beetje kennen. De meesten zullen graag een interview willen geven, als ze horen dat ze in de krant komen.” Nu zit ik in het inloophuis. Ik zal beschrijven wat ik meemaak. Vooral één man valt mij erg op.  

 

Een zeer gezette, kalende man komt de ruimte binnen. Hij heeft een grote plunjezak bij zich. “Hallo, hallo, ik ben er”, schalt zijn stem door de kamer. Sommigen van de aanwezigen kijken verstoord op van hun gesprek, anderen glimlachen. “Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik heb zin in een biertje. Heb je die niet in de koelkast legge?” “Nee”, zucht de gastvrouw. “Ik heb geen bier in huis.” Ken me ook niet schele. Heb je iets sterkers dan? Als er maar alcohol in zit, vind ik het best.” “Hier wordt niet gedronken”, sist de gastvrouw. “Geintje, dat weet ik toch. Ik kom hier toch vaker. Neem het leve toch niet zo serieus.”  

 

Intussen zijn de gesprekken verstomd. Een tiental paar ogen kijken hem aan. “Leuk dat je er bent. Pak een stoel en ga zitten”, zegt een vriendelijke jongedame. “Mot ik dat ding zelf pakke? Jullie kunne niet effe een stoel aangeven voor een oude man?” Gezucht, gegniffel, luid gelach, maar hij krijgt het voor elkaar. De jongedame staat op en pakt een stoel voor de man. “Alsjeblieft, take a seat.” “Ah, jij bent mijn schat. Dat heb ik altijd al gezegd. Als ik niet zoveel ouder was dan jij, dan wist ik het wel.” “Nou, zo kan het wel weer.”  

 

Ook tijdens het eten, blijft de man veel praten en grapjes maken. Op de een of andere manier speelt hij het toch klaar om als eerste zijn bord leeg te eten. “Deze man wil ik interviewen”, denk ik. 

 

“Dag meneer, mag ik u wat vragen stellen?” “Je hoeft mij geen meneer te noeme hoor. U mag jij zegge tegen u.” “Prima, mag ik je dan wat vragen stellen? Eh, wat is je naam?” “Mijn naam is Haas.” “Oké, Haas.” “Geintje, ik ben Simon.” “Mag ik vragen waar je woont?” “Zeker, ik woon overal en nergens. Soms slaap ik onder de brug, maar dat mag niet meer . Kan me niet schele hoor, maar dan mot ik de hele nacht zo oplette. En soms logeer ik bij het Leger.” “O, en wat doet u dan overdag?” “Ik ga naar plekken zoals deze en daar ontmoet ik mensen. Weet je, het leve geeft niet altijd wat je ervan verwacht en dan mot je er zelf iets van make.” “Dat lijkt me best moeilijk.” Voor het eerst verdwijnt de glimlach van zijn gezicht. “Daar zeg je zoiets. Ik praat er liever niet over. Mijn vrouw is overleden, ook mijn dochter, en mijn familie kan mij niet luchte of zien.” ”Wat erg!” ”Dat is het leve mevrouw! Dat is het leve! Blijve lache en geniete, dat is mijn motto. Janke kan altijd nog!”  

Passie, durven, doen! – Tipan Nadunayakam

Tipan werkt als klantexpert bij KPN. Maar voordat hij hier werkte, heeft hij al een lange weg afgelegd.  

 

Niet meer fietsen  

Tipan is geboren in Noord-Sri Lanka. Het is deze maand precies 11 jaar geleden dat Tipan naar Nederland kwam. Vanaf zijn geboorte is hij slechtziend. Geleidelijk werd zijn zicht minder. “Ik fietste gewoon door de straten van Colombo, maar toen ik een man en een hond aanreed, wist ik dat ik hier mee moest stoppen.” 

 

Reguliere school 

Tipan ging naar een reguliere school. “Ik las mijn boeken altijd onder heel fel licht. Ook las mijn moeder vaak mijn studieboeken voor. Klasgenootjes maakten aantekeningen voor mij en ik kreeg ook privélessen in bijvoorbeeld Engels en wiskunde.” Met veel doorzettingsvermogen en hulp van zijn omgeving, heeft Tipan zijn middelbare school afgerond.  

 

Universiteit 

Tipan volgde verschillende opleidingen aan de universiteit van Sri Lanka en India, maar daar liep hij vast. “Ik ging steeds minder zien. Door de oorlogssituatie was het voor mij ook heel lastig om aan hulpmiddelen te komen. Het was heel frustrerend! Ik bedacht dat ik advocaat wilde worden. Dan kon ik alle regelgeving in mijn hoofd onthouden en dan kon ik voor de andere zaken mijn assistent inzetten.”  

 

Zoektocht in Nederland 

Toen Tipan in Nederland kwam, ging hij wonen bij Visio. “Eerst spraken we Engels, maar ik leerde al snel om Nederlands te spreken. Later ontmoette ik mijn vrouw en toen moest ik de Nederlandse taal wel leren.” Ook ging Tipan vrijwilligerswerk doen en volgde hij Nederlandse les.  

 

Revalidatie 

In 2013 ging Tipan naar Visio het Looerf om daar een revalidatietraject te volgen. “Ik kon geen braille lezen en ik had ook weinig ervaring in het werken met een computer met spraak.” Tipan maakte de letters op zijn scherm 25 keer zo groot, zodat hij de tekst kon lezen. “Dat was heel vermoeiend. Op het Looerf leerde ik hoe ik de hulpmiddelen goed kon inzetten en ik leerde braille.” Ook was Tipan enorm gedreven om de Nederlandse taal verder te leren. Hij heeft alle staatsexamens, Nederlands als tweede taal, afgerond met een goed resultaat. “Ik kon pas lekker slapen, als ik de diploma’s onder mijn kussen had liggen.” 

 

Opleiding 

Toen Tipan zijn revalidatieperiode had afgerond, begon de zoektocht naar een vervolgopleiding. “Ik vond het heel spannend om een vervolgopleiding te kiezen. Stel je voor dat het niet zou lukken? Ook was ik voor sommige opleidingen te oud, of was het lastiger te doen met mijn visuele beperking.” Uiteindelijk koos Tipan voor de opleiding administratief medewerker. “Ik deed deze opleiding via NTI. Op deze manier kon ik mijn eigen tijd indelen en kon ik op mijn eigen tempo studeren.” Tipan ging ook stagelopen. “Dat deed ik bij 5d. Daar kreeg ik echt de kans om mijzelf te ontwikkelen!”  

 

Klant contact medewerker 

Nadat Tipan zijn opleiding en stage had afgerond, las hij over het traject ‘sociaal ondernemen’ van KPN. “Ik was direct enthousiast en stuurde mijn cv en motivatie.” Na een aantal gesprekken werd Tipan aangenomen. Na een jaar hard werken, haalde hij het diploma klant contactmedewerker en deed hij daarin werkervaring op. “Ik vond het geweldig! Ik werd serieus genomen en ik had een betaalde baan.” Nu werkt Tipan als klantexpert bij KPN. Hoe dat gaat, lees je in mijn volgende artikel.  

Kijken naar mogelijkheden – Jurn van Veldhuijzen

Tipan en Jurn

Dit keer interview ik Jurn van Veldhuijzen, manager sociaal ondernemen bij KPN 

In september 2015 is KPN gestart met een leerwerkbedrijf voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. In totaal zijn er zo’n 100 mensen ingestroomd. Tijdens het jaar doen mensen werkervaring op als klant contactmedewerker bij KPN. Ook gaan ze naar school en volgen ze de opleiding voor klant contactmedewerker (mbo niveau 3).  

 

Afspiegeling van de maatschappij  

“Het klantenbestand van KPN is een afspiegeling van de maatschappij. Dit willen we niet alleen bij onze klanten, maar ook binnen ons bedrijf. Dat wil zeggen: vrouwen aan de top, mensen met een migratie-achtergrond in het bedrijf en ook mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt.” Daarnaast zijn er afspraken met de vakbonden gemaakt, dat er een aantal mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt een plek krijgen binnen KPN. Ook zijn er verplichtingen naar overheden en semioverheden om te voldoen aan de SROI-verplichting. Het meeste daarvan wordt via het leerwerkbedrijf gedaan. 

 

Instromen  

Het traject is bedoeld voor mensen die een afstand hebben tot de arbeidsmarkt. “In de praktijk merken we wel dat de meeste mensen die instromen een indicatie banenafspraak hebben. Dit is geen harde eis, maar we merken dat deze doelgroep er vaak wel het meeste aan heeft.” KPN werkt samen met Randstad Participatie. Randstad heeft een afdeling die gespecialiseerd is in werk vinden voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Ook via de gemeente Amsterdam komen regelmatig kandidaten binnen. “Intussen zijn we al vier jaar bezig en ik merk dat kandidaten ook via via gehoord hebben over het traject. Ook via leveranciers die wel iemand kennen, die graag mee zou willen doen aan het traject.” Dit jaar gaan we voor het eerst naar een Meet&Greet van Onbeperkt aan de Slag.” 

 

Kijken naar mogelijkheden  

De meeste mensen werken tussen de 20 en 30 uur. Hierbij worden ook de uren meegerekend die men naar school gaat. “Het is best pittig zo’n jaar. Zeker als je een tijdje niet geleerd hebt, niet gewerkt hebt. Het is een standaard traject, maar binnen het traject is alles maatwerk. Alles gaat in overleg.” Er wordt gekeken naar wat iemand leuk vindt en wat zijn mogelijkheden zijn. “Wat ik heel leuk vind, is het denken in mogelijkheden, niet de standaarddingen. En als één ding mij verplicht in deze baan, is het denken in mogelijkheden. De één is blind, de ander zit in een rolstoel. Als je gaat kijken naar wat iemand wel kan, dan krijg je hele mooie dingen. Dan krijg je succesverhalen.”  

 

Doel van het traject  

Het doel van het traject is dat mensen een diploma op zak hebben en kunnen doorstromen naar een vervolgbaan. 95% Van de deelnemers rondt het traject met een diploma af. Daarvan vindt 65% een betaalde baan. “En dan heb ik daarbij nog niet meegenomen dat er mensen een vervolgopleiding gaan volgen, of dat er mensen met zwangerschapsverlof gaan.”  

 

Teambuilding  

“Het allerbelangrijkste is dat je een gemotiveerde medewerker hebt. “Naast dat je een heel goede arbeidskracht krijgt, werkt het verbindend voor het team. Mensen zijn minder vaak ziek en het versterkt de teambuilding, als iemand in het team hulp nodig heeft.”  

 

Jobcarving 

Volgens Jurn wordt er door bedrijven nog te weinig gekeken naar jobcarving. Als bedrijven inventariseren welke werkzaamheden zij hebben, kunnen ze daar taken uithalen, die door een (parttime) medewerker kan worden uitgevoerd. “Op deze manier kunnen bedrijven veel kosten besparen. Een accountant kan bijvoorbeeld administratieve taken overdragen aan een administratief medewerker, die veel goedkoper is dan de accountant zelf. Op deze manier is er dan sprake van een win-win situatie.” Wanneer je kijkt naar mogelijkheden zie je wat iemands kwaliteiten zijn. “Als we even Tipan als voorbeeld nemen. Hij is heel vasthoudend en klantgericht. Tijdens het leerwerktraject heeft hij de hele klachtenafhandeling opgezet. Daar heeft hij uiteindelijk ook zijn huidige baan aan over gehouden.” Ben je benieuwd naar Tipans verhaal? Lees dan mijn volgende artikel. 

Verzorgd tot in de puntjes

Braille lezen

Leuk om zoveel reacties te krijgen op mijn blog. Dank jullie wel voor het reageren, liken en delen! Er was ook een aantal vragen bij en mijn vingers popelen om deze te beantwoorden. Allereerst de vraag: hoe vertaal je letters naar braille?  

Je hebt letters in zwartdruk en je hebt brailleletters. Zwartdrukletters, hiermee bedoel ik de letters die zienden lezen, kunnen verschillen van vorm, kleur, dikte, en wat al niet meer. Brailleletters bestaan uit zes puntjes, die dezelfde kleur, dezelfde vorm en dezelfde dikte hebben. In die zin is het brailleschrift veel gemakkelijker dan het schrift dat zienden lezen. 

Tegenwoordig is het heel gemakkelijk om een braillelezer een berichtje te sturen. Je kunt mij gewoon mailen, appen, en het bericht wordt op mijn brailleregel naar braille omgezet 

Maar het is natuurlijk wel leuk om een persoonlijk berichtje op papier te krijgen. Laatst stuurde een vriendin mij een brief in braille. Dat voelt wel heel speciaal, omdat ik iets tastbaars heb.  

Ik heb zelf een braillemachine waarop ik braille kan typen. Op de foto is een braillemachine te zien. Net zoals bij de ouderwetse typemachine draai je het braillepapier in het apparaat. Ik typ hier altijd mijn boodschappenlijstjes op. Dat vind ik zelf overzichtelijker dan in de supermarkt met een iPhone aan mijn oor een lijstje af te luisteren.  

Je kunt ook braille maken door met een prikpen puntjes in het papier te prikken. Je kunt hiervoor speciale reglettes kopen, zodat je de puntjes op de juiste afstand van elkaar in het papier prikt. 

Let op: je moet dan wel in spiegelbeeld werken.  

Je kunt je tekst ook laten brailleren. Kijk maar eens op:  

www.braillepost.be/nl/

Goochelen met letters

Foto van het zelfgemaakte scrabblebord

Vanaf dat ik kon lezen, hield ik van spelen met letters. Ik speelde dan ook altijd graag een potje scrabble. Het was het mooiste als je al je letters weg kon leggen, want dan kreeg je 50 punten extra, maar eigenlijk was dat niet eens zo belangrijk. Het feit dat het gelukt was om van alle letters op mijn plankje één woord te maken, voelde als een ware overwinning.  

 

Mijn vader maakte het scrabblebord voor mij. Hij plakte houten satéprikkers op een bord en vormde daarmee vakjes, waar de letters precies in pasten. Ik kon namelijk niets met een ‘normaal’ scrabblebord. Ten eerste kon ik de vakjes niet voelen en ten tweede zouden de letters er direct afglijden. Het was voor mij alleen een glad vlak. Mijn moeder plakte brailleletters op de letterblokjes. Zo kon ik ook meedoen met dit spel. 

 

Een heel aantal jaren later speel ik het spel nog steeds graag. Maar naast het goochelen met letters houd ik ook van het ‘goochelen’ met woorden en zinnen. Ik houd er van om artikelen te schrijven en teksten tot in de puntjes te verzorgen. Tot in de puntjes? Ja, figuurlijk, maar ook letterlijk. Met mijn brailleleesregel lees ik de teksten. Benieuwd hoe ik precies werk? Hierover kun je meer lezen in mijn volgende artikelen