Mijn stad

Skyline van Rotterdam

Dit artikel schreef ik tijdens de cursus ‘Schrijf je Stad’ op De Schrijfschool. Deze cursus werd gegeven door Anne van den Dool. In dit artikel lees je hoe je de stad ervaart als je blind bent. 

 

Mijn stad 

Ik open de zware voordeur en loop naar buiten. De lucht is grauw en grijs. Het miezert en het voelt of het min twintig is, aldus zo voelt het voor mij.  

De flat tegenover mijn huis versterkt het gevoel van somberheid. Het hele bouwwerk staat in de steigers. Herrie, overal herrie, van werkzaamheden aan de flat. Er is voor acht miljoen geïnvesteerd; er staat ons dus nog heel wat te wachten. 

Ik loop naar rechts samen met mijn zwarte viervoeter die langzaam vooruit beweegt. Haar mand was geen verkeerde plek in vergelijking met de kou daar buiten.  

De hond staat stil bij de stoeprand. Er staan links en rechts auto’s geparkeerd. We lopen de stoep af en staan even stil voorbij de geparkeerde auto’s, voordat we oversteken. We lopen langs een hekwerk en stoppen bij noppentegels, die ik onder mijn voeten voel. Dan steken we de straat over. Voorbij de stinkende vuilnisbakken stoppen we bij het vieze gras. Overal liggen hondendrollen. We lopen rechtdoor en slaan linksaf. Daar hoor je het geluid van fietsen die snel over het fietspad rijden, of over de stoep, mocht dat sneller zijn. We lopen naar het fietspad en steken het over. Dan komen we bij het metrostation. De deuren zoeven en we kunnen naar binnen. Het gepiep van de ov-chippoortjes, het zoeven van de roltrap. Helaas moeten wij de trap nemen, maar we weten niet anders. We stoppen bij de ribbellijn. Het getjoeketjoek van de metro komt dichterbij. Piepende remmen, deuren die open zoeven. We kunnen instappen. De metro ruikt naar een ondefinieerbare geur, maar het geeft mij het gevoel van vrijheid. Vrijheid om te reizen en snel te komen waar je wilt zijn. In de metro hoor ik verschillende talen. Soms hoor ik wat Nederlandse woorden er tussendoor. Waar zouden ze het eigenlijk over hebben? Ik check de tijd op mijn telefoon. Nog vijf minuten en dan heb ik een afspraak in het centrum. Ik hoor de omroep: “volgende halte Coolhaven. Let op: links uitstappen.” Nog drie haltes. Ik kijk op mijn telefoon. Er is een appje binnengekomen op de buurt-app. “Beste mensen, willen jullie de volgende keer de voordeur goed dichtdoen? Er lag een man in de portiek te slapen.” Intussen ben ik bij Beurs aangekomen. Ik stap uit en hoor al een vrolijke stem: “Hoi, ik ben hier.” Gezellig, lekker een bakkie doen in de stad. Ik heb er zin in!  

Een hart dat huilt

Skyline van Rotterdam

Dit artikel schreef ik tijdens de cursus ‘Schrijf je Stad’ op De Schrijfschool. Deze cursus werd gegeven door Anne van den Dool. In dit fictieve interview kun je kennismaken met Simon. Of herken je er stiekem iemand anders in? Benieuwd: lees dan snel verder.    

 

Een hart dat huilt  

Een kort belletje was al genoeg om een interview te regelen. Natuurlijk mocht ik langskomen. De mevrouw van het inloophuis, Miranda heet ze, vond het een leuk idee. “Kom dan eerst even mee-eten. Dan kun je de sfeer proeven. De gasten leren je dan alvast een beetje kennen. De meesten zullen graag een interview willen geven, als ze horen dat ze in de krant komen.” Nu zit ik in het inloophuis. Ik zal beschrijven wat ik meemaak. Vooral één man valt mij erg op.  

 

Een zeer gezette, kalende man komt de ruimte binnen. Hij heeft een grote plunjezak bij zich. “Hallo, hallo, ik ben er”, schalt zijn stem door de kamer. Sommigen van de aanwezigen kijken verstoord op van hun gesprek, anderen glimlachen. “Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik heb zin in een biertje. Heb je die niet in de koelkast legge?” “Nee”, zucht de gastvrouw. “Ik heb geen bier in huis.” Ken me ook niet schele. Heb je iets sterkers dan? Als er maar alcohol in zit, vind ik het best.” “Hier wordt niet gedronken”, sist de gastvrouw. “Geintje, dat weet ik toch. Ik kom hier toch vaker. Neem het leve toch niet zo serieus.”  

 

Intussen zijn de gesprekken verstomd. Een tiental paar ogen kijken hem aan. “Leuk dat je er bent. Pak een stoel en ga zitten”, zegt een vriendelijke jongedame. “Mot ik dat ding zelf pakke? Jullie kunne niet effe een stoel aangeven voor een oude man?” Gezucht, gegniffel, luid gelach, maar hij krijgt het voor elkaar. De jongedame staat op en pakt een stoel voor de man. “Alsjeblieft, take a seat.” “Ah, jij bent mijn schat. Dat heb ik altijd al gezegd. Als ik niet zoveel ouder was dan jij, dan wist ik het wel.” “Nou, zo kan het wel weer.”  

 

Ook tijdens het eten, blijft de man veel praten en grapjes maken. Op de een of andere manier speelt hij het toch klaar om als eerste zijn bord leeg te eten. “Deze man wil ik interviewen”, denk ik. 

 

“Dag meneer, mag ik u wat vragen stellen?” “Je hoeft mij geen meneer te noeme hoor. U mag jij zegge tegen u.” “Prima, mag ik je dan wat vragen stellen? Eh, wat is je naam?” “Mijn naam is Haas.” “Oké, Haas.” “Geintje, ik ben Simon.” “Mag ik vragen waar je woont?” “Zeker, ik woon overal en nergens. Soms slaap ik onder de brug, maar dat mag niet meer . Kan me niet schele hoor, maar dan mot ik de hele nacht zo oplette. En soms logeer ik bij het Leger.” “O, en wat doet u dan overdag?” “Ik ga naar plekken zoals deze en daar ontmoet ik mensen. Weet je, het leve geeft niet altijd wat je ervan verwacht en dan mot je er zelf iets van make.” “Dat lijkt me best moeilijk.” Voor het eerst verdwijnt de glimlach van zijn gezicht. “Daar zeg je zoiets. Ik praat er liever niet over. Mijn vrouw is overleden, ook mijn dochter, en mijn familie kan mij niet luchte of zien.” ”Wat erg!” ”Dat is het leve mevrouw! Dat is het leve! Blijve lache en geniete, dat is mijn motto. Janke kan altijd nog!”